„Wunnen ass keng Wuer – et ass eng Fro vu Gerechtegkeet“

Zu Lëtzebuerg ass d’Wunnengskris laang keng abstrakt Diskussioun méi. Si ass konkret Realitéit am Alldag vu villen Mënschen. D’Fro vum Wunnen ass domat zu enger vun de wichtegste soziale Froen an eisem Land ginn.

Eng Lück am System

Déi aktuell Wunnengspolitik baséiert haaptsächlech op zwou Sailen: dem fräie Marché an dem sozial gefërderte Wunnengsbau. Béid si wichteg – mee tëscht dësen zwou Sailen ass eng grouss Lück entstanen, déi d’Mëttelschicht ëmmer méi ënner Drock setzt. An dësem Kontext kënne Wunnengsgenossenschaften eng wichteg Roll spillen. Si si keng Konkurrenz zum Marché an och keen Ersatz fir de Staat, mee eng Ergänzung – eng drëtt Sail. Hir Logik ass eng aner: Wunnraum gëtt net als Spekulatiounsobjet gesinn, mee als soziaalt Gutt. Dat féiert zu méi Stabilitéit, méi sozialer Mëschung an enger laangfristeger Perspektiv.

Lëtzebuerg brauch eegen Instrumenter

Et ass richteg: Lëtzebuerg kann net einfach Modeller aus anere Stied iwwerhuelen. Mee mir kënnen dovunner léieren. Stied wéi München hu gewisen, datt et méiglech ass, och an engem ugespaante Marché bewosst géintzesteieren. Genossenschaften entstinn net spontan. Si brauche juristesch Berodung, finanziell Ënnerstëtzung, Koordinatioun mat de Gemengen an eng professionell Begleedung. Eng national Begleetstruktur, wéi se vun der LSAP proposéiert gëtt, wier e wichtege Schrëtt, fir genee dat ze garantéieren. Gläichzäiteg dierfe mir net nëmmen op Neibau kucken. Och am besteeënde Wunnengsbestand läit e grousst Potential. Eidel stoend Wunnengen an ënnergenotzte Gebaier sinn an enger Situatioun wéi där heite schwéier ze rechtfäerdegen. Hei kënnen och genossenschaftlech Modeller eng Roll spillen.

Zäit fir eng nei politesch Richtung

Mir brauchen eng ambitiéis Gesamtstrategie: méi ëffentleche Wunnengsbau, eng aktiv Buedempolitik, méi séier Prozeduren an eng konsequent Notzung vum existente Bestand. An dofir brauch et virun allem e kloer politesche Choix. D’Walen 2028 wäerten an dësem Kontext entscheedend sinn. Si wäerten d’Richtung bestëmmen, déi Lëtzebuerg an der Wunnengspolitik aschléit: Geet et weider mat engem System, deen ze vill op de Marché vertraut – oder entscheede mir eis bewosst fir méi sozial Gerechtegkeet an eng aktiv Roll vum Staat?

Eng kloer Offer un d’Wieler

D’LSAP muss hei Verantwortung iwwerhuelen. Eist Zil muss sinn, no de Walen 2028 erëm Regierungsverantwortung ze droen – mat engem kloere Mandat, fir d’Wunnengskris unzegoen. De Wielerinnen a Wieler keng Versprieche maachen, déi mir net hale kënnen, mee éierlech Alternativen ubidden.

Keng ideologesch Experimenter, mee konkret Instrumenter, fir de Wunnengsmaart nees an d’Gläichgewiicht ze bréngen.

„Wunnen däerf keng Wuer sinn. Et ass eng Fro vu Gerechtegkeet – an et ass Zäit, datt mir et och esou behandelen.“