Däin Haus hat honnert Faarwen. Rout. Beige. Schwaarz a gréng. Munch Steng hu gëlle geliicht. Wa Sonn war, huet et gefonkelt a geglënnert. Rau a spatz ware se ënnert menge klengen Hänn, all déi Stengelcher – souvill, datt ee se net ziele konnt. Gespuert has du, op d’Säit geluecht, all Su fënnef mol ëmgedréit, fir dat faarwegt Haus ze kréien. Du konnts ëmmer gutt mat Geld ëmgoen – bei de Männer aus dem Minett wosst een dat deemools ni esou richteg, do waren der vill drënner, déi alles versoff hunn, wat se haten, éier s de dech ëmsinn has, war näischt méi do. Nee, nee, hie war kee vun deenen, e Gudde war en, mengem Papp säi Papp, och wann en esou seng Naupen hat, mee wien huet déi net. Du waars gutt gefall. Et war Chance, datt s du déi aner, déi vill derfir ginn hätten, fir just e kuerzen Danz mat dir ze kréien, einfach net bekuckt hues. Wee weess, wat soss geschitt wär? Da wäre mer all net do. Net hei. Vläicht anzwousch anescht, warscheinlech awer éischter net. Et soll ee sech näischt virmaachen.