Onst Klima, éiwege „Patient“ oder: „Hurra, mir liewen nach“?

Et steet wuel ausser Zweifel, datt eist Klima sech verännert. Déi fréier laang a batterkal Wantere si bal vergiess. Tornadoen, Orkaner an Iwwerschwemmunge schénge méi heefeg a méi intensiv opzetrieden. Eng Saach bleift awer kloer: D’Mamm Natur ass a bleift maîtresse des cieux. Atombommen oder atomar Explosioune kënnen net fir d’Wieder verantwortlech gemaach ginn. Mee wou läit dann d’Ursaach?

Ganz einfach: Mir liewen am Nolaf vun enger Äiszäit. Et ass also net onnatierlech, datt sech eist Klima lues a lues verännert.

Nach net esou laang hier gouf a ville Stied d’Äis aus zougefruere Séien a Flëss erausgeschnidden, fir Liewensmëttel anzefréieren. Haut hu mir Frigoen an natierlecht Äis aus engem Floss vermësse mir net méi. A wa mir haut op zougefruere Flëss ugewise wieren, fir un Äis ze kommen, dann hätte mir tatsächlech e Problem: Si fréieren net méi zou!

Jonk New Yorker kënne sech haut kaum virstellen, datt am Wanter eng Äisfär d’Verbindung tëscht Manhattan a Staten Island hiergestallt huet, well den Hudson zougefruer wor. Dat ass zanter Joerzéngten net méi de Fall.

Jo, eis Wantere si méi mëll ginn a mir hunn eis dru gewinnt. Mir huelen et bal net méi bewosst wouer. Mee bléist eng Kéier en äiskale Wand iwwer d’Land, da bleift dee Moment laang am Gediechtnes. Extreemt Wieder bleift ebe méi staark am Kapp wéi lues Verännerungen. A wann Iech dat nach net berouegt, da stellt Iech dës Fro: Wat géif geschéien, wann d’Äisreserve vu Grönland an de Polarregioune séier géife schmëlzen? De Mieresspigel géif ëm ronn 60 Meter klammen, Küstestied géife verschwannen an en ziviliséiert Liewe wier nëmmen nach an Héichlänner méiglech. Tatsächlech geet d’Äisfläch an de Polarregiounen all Joer ëm méi wéi 160 Meter zréck. An an de leschten honnert Joer ass de Mieresspigel ëm 2,5 Zentimeter geklommen.

Kléngt modern, oder? Kennt et Iech bekannt fir, ass et vun haut?

Wäit gefeelt. Dës Zeile stamen aus dem Joer 1953, aus der amerikanescher Zäitschrëft Mechanix Illustrated. Wat opfält, ass net d’Naivitéit oder eng gewëssen Onbekëmmertheet, vläicht esouguer en eventuellen Iertum. Wat opfält, ass d’Bestännegkeet vun der Debatt.

Schonns 1953 gouf iwwer d’Enn vun enger Äiszäit geschwat. Haut gesi mir virun allem de mënschleche Foussofdrock als Ursaach. Mee d'Suerge selwer si guer net nei. 1953 ze liesen heescht net, 2026 ze relativéieren. Et heescht nëmmen: D’Klimadebatt huet Erënnerung a vergësst näischt, guer näischt! Éier mir also an Alarmbereetschaft oder a Verharmlosung falen, kann et hëllefen, mat e bëssi Objektivitéit zréckzekucken a festzestellen: Vläicht ännert sech net nëmmen d’Klima, mee och eist Gefill fir Zäit a Proportiounen?

„Après nous le déluge“?

Nee. Definitiv nee! De Klima ass immens wichteg fir ons Gesondheet an onse bien-être général. Wann ons Ëmwelt, en Ekosystem, deem seng Qualitéit a seng Regeneratioun duerch ons Aktivitéiten duercherneegeroden, da klammen d’Krankheetsfäll, d’sozial Spannungen an d’Naturkatastrophen. Dofir ass et immens wichteg, bei klimatesche Verännerunge verantwortlech a continuéiert ze reagéieren. Fir eis Gesondheet an onse bien-être ze erhalen, fir en harmonescht Gläichgewiicht tëscht ons an och onsem Ëmfeld ze schafen, geet „Hurra, mir liewen nach“ eleng net duer.

Tatsaach ass: Mir sinn 1953 net erdronk, a mir wäerten och 2026 net erdrénken. Mee eis Angscht virun dem Op an Erof vum Wieder, wéi och deenen déifgräifende Verännerunge vum Klima a vun der Natur, déi wäert eis wuel nach laang begleeden.